கவிக்கோ அப்துல் ரகுமானின் நோன்பு

கவிக்கோ அப்துல் ரகுமானின் நோன்பு

அருளின் தேவதை
ஆண்டுக்கொருமுறை
கால வீதியில்
காலெடுத்து வைக்கின்றாள் –
சாந்தியின் தூதாக !

அவள்தான் ரமழான் !
அவள் புன்னகையில்
ஆயிரம் பூர்ணிமைகள் !
கண்களிலே
கருணைச் சுடர்கள் !

அவள்
நான்கு வேதங்களை
ஈன்றளித்த
புனிதத்தாய் !
பாவக் கறைகளை
அவள்
பரிவோடு துடைக்கின்றாள் !
நரகக் கூண்டுகளில்
அடைபட்ட பறவைகளை
விடுதலை செய்கின்றாள் !
பிறைச் சுடர் கொண்டு
அக அகல்களில் எல்லாம்
ஆன்மீக வெளிச்சம்
ஏற்றி வைக்கின்றாள் !
பசியென்ற அமுதம்
பரிமாறிப் பூமியையே
சொர்க்கமாய் ஆக்குகிறாள் !
பணத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள
ஏழைவரி !
பசியைப் பகிர்ந்து கொள்ள
உண்ணா நோன்பு !
எதுவுமே தேவையற்ற
இறைவன்
நோன்பை மட்டும்
தனக்கென்று கேட்கின்றான் !
தருவதற்கு
கொடுத்து வைக்க வேண்டாமா ?

அடடா !
எத்தகைய பெருமை !
இறைவனே நம்முன்
இரக்கின்ற ஏழை !
கொடை வள்ளல்
நாமெல்லாம் !
வேலைக்கே கூலியுண்டு !
ஓய்வுக்கு யார் தருவார் ?
ஆனால்-
வயிற்றின் இந்த ஓய்வுக்கு
வல்லோன் இறைவன்
தன்னையே சம்பளமாய்த்
தந்து விடுகின்றான் !
உபவாசம் இருப்போரின்
வாய் வாசம் இறைவனுக்கு
கஸ்தூரி வாசம் !
இதுதான் அவன்
ஆலயத்தின்
நறுமணத் தூபம் !

இல்லாமல் பசிக்கின்ற
ஏழையரின் துயருணர
இருப்பவனைப்
பசிக்க வைக்கும்
இணையற்ற
தத்துவமே நோன்பு !
அங்க ரதத்தை
அங்கிங்கே அலைகழிக்கும்
ஐந்து குதிரைகளை
அடக்கும் கடிவாளமிது !
மனிதன்
ஆசைகளின் எடுபிடியாய்
ஆடாமல் அவைகளைத்
தன்
எவலராய் மாற்றும்
அதிகார வலிமையிது !
உதிர வீதிகளில்
உலா வரும் சாத்தானும்
சிந்தை நடுங்கும்
சிகப்பு விளக்கு இது !
சொர்க்க வாசல்களைத்
திறக்கின்ற சாவியிது !
நரக வாசல்களையோ
அடைத்து விடும் பூட்டும் இது !
ஆன்மாவுக்கு இது
கூட்டுப் புழு பருவம் !
ஞான மலர்தேடி
தேனெடுக்க உதவுகின்ற
வண்ணச் சிறகுகள்
வளர்வது இதிலேதான் !
பருகாமல் உண்ணாமல்
பட்டினி கிடந்து விட்டால்
நோன்பாகி விடாது !
ஐம்பொறியும் உறுதியுடன்
அனுஷ்டிக்கும் விரதமிது !
புறம்பேசல் என்னும்
இறந்த சகோதரனின்
இறைச்சி உண்ணும்
அநாகரீகம்
நடத்தாமல் இருப்பதே
நாவின் நோன்பு !
அழுகிய வார்த்தைகளை
அருந்தாமல் இருப்பதே
செவியின் நோன்பு !
ஆபாசம் கண்டால்
அருவெருப்பதே
கண்ணின் நோன்பு !
ஆசைகள் பரிமாறும்
அறுசுவை விருந்தை
மறுப்பதே
மனத்தின் நோன்பு !
இந்த உலகத்தின்
இன்பங்கள் என்ன
அந்தக்
கதிர்நிலவைக்
கொண்டுவந்து
கைகளிலே கொடுத்தாலும்
சொர்கத்தின் Buy Viagra எல்லா
சுகங்களையும் கொண்டுவந்து
காலடியில் வைத்தாலும்
இறைவா ! உன்
அன்பின் முன் இவையெல்லாம்
தூசு என்று
எட்டி உதைக்கின்ற
ஏற்றத்தைப் பெற்றுவிட்டால்
அதுதான்
ஆன்மாவின் நோன்பு !
இந்தப் பக்குவம்
எய்திவிட்டால்
பின்
உறக்கமும்
வணக்கமாகிவிடும் !
சுவாசமே தஸ் பீஹு
ஆகிவிடும் !
பிரார்த்தனை பிறகு
தேவை இல்லை –
தனியாக !
ஏனென்றால்-
நாமே
பிரார்த்திக்கப்படும்
பொருளாய் ஆகிவிடுகிறோம் !

நன்றி : சிராஜ் 1983 -ஜூலை )

Add Comment