போராட்டமா, நாடகமா?

இந்த வாரம் பரபரப்பாக முடிந்திருக்கிறது. ராம்லீலா மைதானத்தில் ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமானோரைத் திரட்டி பாபா ராம்தேவ் தனது பலத்தை நிரூபித்தார்.
கறுப்புப் பணத்துக்கு எதிராக ஆவேசமான போரைத் தொடங்கிய அவர் கடைசியில் பெண்களுக்கும் முதியவர்களுக்கும் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டார். நம்பி வந்தவர்களை அப்படியே விட்டுவிட்டு தப்பியோடினார்.
பெண்கள் உடுத்தும் ஆடையில் இருந்த அவரை போலீஸôர் மடக்கிப்பிடித்து தில்லிக்கு வெளியே ஹரித்வாரில் கொண்டுபோய் விட்டனர். அங்கிருந்து உத்தரப் பிரதேசத்துக்குள் நுழைய முயன்ற அவரை மாயாவதி அரசு தடுத்து நிறுத்தியது.
இதனால் முஸôபர்பூருக்குச் செல்லும் அவரது திட்டம் முறியடிக்கப்பட்டது. இவரைக் குறிவைத்தே ஆங்காங்கே 144 தடை உத்தரவுகள் பிறப்பிக்கப்பட்டன.
பீதியில் ஓடி ஒளிந்த ராம்தேவ் இப்போது ஆயுதமேந்திப் போராடுவோம் என்று நம்மை மிரட்டியிருக்கிறார். ஆண்களும் பெண்களுமாக 11 ஆயிரம் பேருக்கு அவர் ஆயுதப் பயிற்சி அளிக்கப் போகிறாராம்.
யோகா குருவாக அறியப்பட்டவர் இப்போது தனது பாதையை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது மட்டும் தெரிந்துவிட்டது. இப்படிப்பட்டவருக்குத்தான் ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பு ஆதரவளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அதைக்கூட ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால், பாஜகவும் இவரை ஆதரிப்பது துரதிருஷ்டவசமானது.
ராம்தேவுக்கு ஆதரவளிப்பதால் ஆர்எஸ்எஸýம் விஎச்பியும் இழக்கப்போவது எதுவுமில்லை. ஆனால், ராம்தேவின் போராட்டத்துக்குக் கைகொடுப்பதற்கு முன்னால் பாஜக நிறைய யோசித்திருக்க வேண்டும். பரபரப்புக்காக விதிகளை மீறிக் கொண்டிருக்கும் ராம்தேவிடமிருந்து விலகியிருப்பதே பாஜகவின் அரசியல் வருங்காலத்துக்கு நல்லது.
காங்கிரஸ் கட்சியும் மத்திய அரசும் நடந்துகொண்டது பாஜகவைவிடவும் மோசம். போராட்டம் நடத்தப்போவதாக அறிவித்தவுடன் ராம்தேவை விமானநிலையத்துக்கே சென்று மத்திய அமைச்சர்கள் சந்தித்தது கேலிக்கூத்து. ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.
அந்த சர்ச்சை ஓய்வதற்குள், ராம்லீலா மைதானத்தில் கூடியிருந்தவர்கள் மீது நள்ளிரவில் தடியடி நடத்தியது எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் வார்த்தது போலாகிவிட்டது. அரசு ஏதோ ஒரு தவறை மறைப்பதற்காக இன்னொரு தவறைச் செய்து, அது ராம்தேவுக்கு மக்கள் மத்தியில் ஒருவிதமான அனுதாப ஆதரவை உருவாக்கியது.
நல்ல வேளையாக ஆயுதப் போராட்டம் நடத்தப்போவதாக மிரட்டல் விடுத்ததால் அந்த அனுதாப அலை மாயமாகிப்போயிருக்கிறது.
யோகா குரு முதலில் தனது போராட்டத்தின் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். கறுப்புப் பணத்தை எதிர்த்துப் போராடுகிறாரா? சரி. அப்படியானால் ஆயிரம் ஏக்கரில் ஆசிரமமும் 34 நிறுவனங்களும், ஓர் ஊடகமும், ரியல் எஸ்டேட் தொழிலும் வைத்திருக்கும் இவரிடம் இருப்பதெல்லாம் வெள்ளைப் பணம்தானா? அதை யார் விளக்குவது?
தன்னிடம் கறுப்புப் பணமே இல்லை என்பதை நிரூபித்துவிட்டு ராம்தேவ் போராட்டம் நடத்தினால்தான் நியாயமாக இருக்கும்.
வெளிநாட்டில் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கறுப்புப் பணத்தை இந்தியாவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதற்காக சமூகத்தில் அனைத்துப் பிரிவினருமே போராடி வருகின்றனர். புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர்கள், அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணர்கள், கட்டுமான வல்லுநர்கள், சூப்பர் ஸ்டார்கள், சினிமா தயாரிப்பார்கள், இயக்குநர்கள், ஓவியர்கள், பெருமுதலாளிகள் என எல்லோருமே இந்தப் போராட்டத்துக்கு ஆதரவளிக்கிறார்கள். அவ்வளவு ஏன்? நாம் யாரைக் குற்றம்சாட்டிக் கொண்டிருக்கிறோமோ அந்த அரசியல்வாதிகளேகூட கறுப்புப் பணத்தை மீட்க வேண்டும் என்று முழங்குகிறார்கள். ஆனால், இவர்களெல்லாம் online pharmacy without prescription வருமான வரியை முறையாகச் செலுத்துகிறார்களா என்று தெரியவில்லை.
ஒருவேளை வெளிநாட்டில் பதுக்கப்பட்டிருக்கும் கறுப்புப் பணத்தை மீட்டுக் கொண்டுவர வேண்டும் என்றுதானே போராடுகிறோம், உள்நாட்டுக் கறுப்புப் பணம் இந்தக் கணக்கில் வராது என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்களோ என்னவோ?
அப்படி என்னதான் இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் என்று அவர்களைத்தான் கேட்க வேண்டும். அப்படி ஏதாவது வித்தியாசம் இருந்தால், வெளிநாட்டு வங்கிகளில் வட்டியில்லாமல் பணத்தை முடக்குவதற்குப் பதிலாக, உள்நாட்டிலேயே கணிசமான வட்டியுடன் கறுப்புப் பணத்தைச் சேமிக்கலாம் என்று பலர் முடிவு செய்துவிடுவார்கள்.
கறுப்புப் பணப் பிரச்னையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டுமானால் உலக நாடுகள் அனைத்தும் தார்மிக அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும். அப்படியில்லாமல் லாபம் கருதிச் செயல்பட்டால் இந்தப் பிரச்னையைத் தீர்க்க முடியாது.
எந்த வங்கியும் தாமாக முன்வந்து கறுப்புப் பணம் தொடர்பான பட்டியலைத் தரப்போவதில்லை. வங்கியின் கம்ப்யூட்டர்களில் புகுந்து திருடினாலோ, குப்பைத்தொட்டியில் கிழித்துப்போட்ட காகிதங்களைத் துருவினாலோதான் கறுப்புப் பணம் வைத்திருப்போர் பட்டியலைப் பெறுவது சாத்தியம்.
இந்த விஷயத்தில் விக்கிலீக்ஸýக்கு என்ன ஆயிற்று? ஏற்கெனவே பல விஐபிகளின் பட்டியலை வைத்திருப்பதாகக் கூறிய ஜூலியன் அசாஞ்சே இன்னும் மெüனமாக இருப்பதன் மர்மம் புரியவில்லை.
உண்மையில் கறுப்புப் பண விவகாரத்தில் ஆக்கப்பூர்வமான தீர்வைக் காண வேண்டுமானால் உலக அளவிலான நடவடிக்கைகளைச் செயல்படுத்தலாம்.
கறுப்புப் பணத்தைக் குவிப்பதற்குத் துணைபோகும் நாடுகளுடன் அரசுமுறை உறவுகளைத் துண்டிப்பது உள்ளிட்ட கடுமையான நடவடிக்கைகளை உலக அமைப்புகள் பரிந்துரைக்கலாம். இவையெல்லாம் கறுப்புப் பணம் குவிக்கப்படுவதை ஓரளவு தடுக்கும். அப்படியில்லாமல் கறுப்புப் பணம் வைத்திருப்போரும், இல்லாதவரும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லாமல் கூடிப் போராட்டம் நடத்துவதெல்லாம் எதற்கும் உதவாது.
சரி. ராம்தேவ் போராட்டம், அதற்குப் பிந்தைய காட்சிகளால் யாருக்கு லாபம் என்பதைப் பார்க்கலாம். இந்த விவகாரத்தால் சந்தேகமேயில்லாமல் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசுக்கு பேரிழப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.
அரசுக்கு மக்கள் மத்தியில் இருந்த கொஞ்சநஞ்ச மரியாதையும் இப்போது காணாமல் போயிருக்கிறது. அமைச்சரவை மாற்றத்தின் மூலமாக இழந்த மரியாதையை மீட்பதற்கு அரசு முயற்சிக்க வேண்டியதுதான்.
பாஜகவுக்கு எந்த லாபமும் இல்லை. அதேநேரத்தில் இதை அரசியல் பிரச்னையாக மாற்றி தமது செல்வாக்கை உயர்த்திக் கொள்ளவே ராம்தேவ் முயற்சித்திருக்கிறார். அவரிடமிருந்து விலகியிருப்பதே பாஜகவுக்கு நல்லது.
ராம்தேவ் விவகாரம் முடிவதற்குள் அண்ணா ஹசாரே தனது இரண்டாவது உண்ணாவிரதத்தைத் தொடங்கி ஊடகங்களுக்குத் தீனிபோட்டார். ராம்தேவின் போராட்டத்தின்போது போலீஸôர் நடத்திய வன்முறைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து உண்ணாவிரதம் இருப்பதாக அவர் அறிவித்தார்.
ஆனால், இதைவிடப் பெரிய வன்முறை உத்தரப் பிரதேசத்தின் பட்டா காலன் கிராமத்தில் போலீஸôரால் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது. அங்குதான் சாந்தி பூஷணுக்கு பண்ணை நிலம் இருக்கிறது என்கிற செய்தியும் ஊடகங்களில் அடிபட்டது.
விவசாயிகளின் நன்மைக்காக அண்ணா ஹசாரேவும் அவரது குழுவினரும் அங்கு சென்று போராட்டம் நடத்த வேண்டியதுதானே? மாட்டார்கள்.
தாம் விரும்புவது போன்ற லோக்பால் மசோதா வர வேண்டும் என்று அண்ணா ஹசாரே நினைக்கிறார். லோக்பால் மசோதா வரும், ஆனால் ஹசாரேயின் நிபந்தனைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டதாக அது இருக்காது. எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்வதாக அது இருக்கும். துப்பாக்கி முனையில் எந்த அரசையும் நடத்த முடியாது. இதை ஹசாரேயும் மற்றவர்களும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
நடப்பதையெல்லாம் பார்த்தால், ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணிக்கு ஆட்சி செய்யத் தெரியவில்லை என்றுதான் நினைக்கத் தோன்றுகிறது. முறையான ஆட்சியைத் தராவிட்டால் 2014-ம் ஆண்டுக்கு வெகுமுன்பே தேர்தலைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை காங்கிரஸ் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.
காலம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. பிராந்திய அரசியல் தலைவர்கள் செல்வாக்குப் பெற்று வருகிறார்கள். காங்கிரஸிலும் பாஜகவிலும் பெருந் தலைகளாகக் கருதப்பட்டவர்கள் நம்பகத்தன்மையை இழந்து வருகிறார்கள். பொறுப்பை உணர்ந்து செயல்படாவிட்டால் அவர்களுக்கு அரசியல் எதிர்காலமே கிடையாது.
தேசிய அரசியலை வழிநடத்த புதிய தலைவர்கள் வேண்டும். அந்த வகையில், ராகுல் காந்தி சொல்லும் பாதையில் செல்வதே காங்கிரஸýக்கு உகந்தது. பாஜகவுக்கு வழிகாட்ட நரேந்திர மோடி இருக்கிறார். இரு கட்சிகளுக்குமே மாற்றம் தேவைப்படுகிறது. காலமும் கரைந்து கொண்டிருக்கிறது.

Add Comment